Orrialdeak

martes, 3 de noviembre de 2015

Briconsejo

Hola amigos, hoy voy a explicaros como fastidiar la mejor sesión de olas de tu vida en 10 sencillos pasos. Será importante que las condiciones de la mar tengan fundamento: unos 3,5m con 15-17s de periodo. Es importante que la pleamar sea muy alta, en este caso 2.2m por encima del nivel medio. De no ser así, no tendría huevos de entran en Pikua, ola situada en el Peine del Viento, el fondo rocoso que rompa con  una forma de la hostia.

Pikua con marea baja.

Bien, ya tenemos olas grandes y las rocas no molestan, el muro derecho y el espigón que sobresale no se pueden mover de ahí aunque un vasco se ponga cabezón. Las olas tienen la forma perfecta y sólo hay dos preocupaciones: ¿Nuestra piragua aguantará? ¿Aguantaremos nosotros dentro de ella? Un overthruster (una plancha, en este caso de plástico, colocada en el borde delantero de la bañera/agujero de la piragua) no viene mal para evitar que el cubrebañeras (la falda que usamos para tapar la bañera) se nos salte.

El overthruster es lo que está pegado con cinta americana.

Las olas impresionan y las más grandes revientan todo de golpe, esas las dejamos para otro (¿día?, mejor no coger nunca de esas…). Las no tan-tan-tan grandes no tienen una línea difícil. Al principio hay que hacer un escape hacia la izquierda bastante abierto, eso sí, cualquier error pueden llevarte contra la pared o espigón nombrados antes (en la foto le he llamado la "Zona 1"). Una vez en la altura del espigón toda la ola se convierte en espuma y va perdiendo fuerza gradualmente hasta romper del todo en la playa (en la foto, "Zona 2"). La sensación de navegar algo tan grande y noble era genial, sobre todo la parte del escape, que resultaba más intensa. En la segunda, la espuma arrastraba a uno hasta que conseguía huir a través de algún hueco o volcándose.

Pikua visto desde arriba.

Al grano. Uno se relaja después de superar el espigón y sabe que no golpeará ninguna piedra (en esa ola por lo menos). Es el lugar idóneo para probar trucos practicados en olas más pequeñas, pero en espumas mayores. El blunt (pasar de ir de cara en la espuma a estar de espaldas, realizando un giro cerrado ayudado por la ola) es el más común. Vamos con los pasos del briconsejo:

1-Escoge una ola bien grande, y aguanta hasta llegar a la zona sin peligro de golpear rocas.

Aitor Goikoetxea llegando a la altura del espigón, un día que estaba grande.

2-Ahí, cuando se ha convertido todo en espuma empieza a realizar trucos, puede ser el blunt, o cualquier otro que no tengas seguridad de hacerlo bien en semejante espuma y permita que pierdas el control.

3-Bien, has perdido el control. La ola tiene el control y te dará vueltas hasta quitarte los chandeles (perfiles delantero y trasero de la piragua, que refuerzan la estructura). Siempre ayuda que en otra sesión de hacer el cabra, alguna ola te haya quitado los chandeles de serie y los que lleves en la piragua sean unos que has hecho tú con poco arte y no los hayas fijado al barco.

Chandel delantero de la piragua.


4-Ahora toca tomar las decisiones adecuadas. La ola acaba de dejarte escapar pero estás en mitad de la zona donde revientan las olas y para poder estar en agua “calmada” tu única opción es salir a mar abierta.

5-Tras remontar las olas, se te ocurre que lo mejor es recolocar los chandeles y seguir cogiendo olas hasta que baje la marea.

6-Sueltas el cubrebañeras y colocas el delantero, ttaaaak! Vas a por el trasero, pero no llegas con la mano…

7-IMPORTANTE. Este es el paso más crucial de todo el proceso. Ante la imposibilidad de colocar el trasero, intentas deformar la parte trasera de tu kayak para afirmar que es duro y no necesita ser reforzado con el dichoso chandel.

8-Coges una ola pequeña para verificar lo absurdo que era insistir en reforzar la popa de la piragua. Te das cuenta de que evidentemente era absurda la idea colocarlo, y además observas que tu piragua es indestructible (en una ola pequeña se hacen grandes descubrimientos sobre dureza).

9-Viene la mayor ola del día que consideras navegable y la coges. Fuera de bromas, no sé si alguna vez he cogido algo así, pero veía clara la línea y no cerraba contra la pared demasiado (que empezara a romperse como 20-30m del muro ayudaba).

10-Aquí no me acuerdo muy bien de lo que paso. No sé si la espuma me engullo por el tamaño o porque intenté hacer el dichoso blunt. El caso es que lo hizo.

Yasta, has dado los diez pasos y ahora la espuma se ocupará de que des vueltas y vueltas. Debido a la sacudida solté la pala para evitar males mayores en los hombros. Seguí dando vueltas, intentando agarrar el agua de abajo (o sea, la no ola) para frenar y salirme. Al final por esfuerzo o azar salí, pero con una cantidad de agua dentro del barco que antes no había. El origen estaba en una raja “delaualau” (de lado a lado) en la popa de la piragua. Una vez encontrado la pala tocaba salirse antes de que la piragua se llenara de agua. Unos corcheros me ayudaron en el último tramo, cuando apenas flotaba una pequeña parte de la proa.


Estado en que acabó el chandel trasero.


La raja por la que entra el agua y eso...

Pues esto es todo. Ya sabéis cómo joder la sesión de olas, y de paso una piragua también. Fácil, sencillo y para toda la familia. Se aceptan sugerencias de cómo arreglar la raja (por debajo de la piragua sigue un poco...). Yo la verdad no sé ni por dónde empezar.

¡Hasta la próxima!


domingo, 18 de octubre de 2015

Sicklineko kontuak / Sickline things

Badira bi aste Austriatik  itzuli nintzela. Txapelketan lortu nuen postuarekin oso kontentu ez nagoela ezin det ukatu, baina badakit enintzela kamuts ibili. Postuaz baino emaitzaz hitz egingo det, alde handia baitago batetik bestera. 
Piraguismoaz gozatzen jarraitzea zen txapelketara joateko arrazoia. Honelako helburu txikiek uretan ordu gehiago egotera eramaten dit, ilusio eta motibazioa tope mantenduz. Gauzak horrela, txapelketa baino astebete lehenago iritsi ginen Oetz-era. Aste guztian zehar plan nahiko oso obsesiboan ibili ginen. Jaiki, goizean entrenatu, bazkaldu, siesta, arratsaldean entrenatu, afaldu, lo buklean. Entrenamenduko jaitsiera bakoitza grabatzen genuen, pantaila aurrean zer hobetu aztertzeko. Tartean txorakeri, parre eta adarjotze aunitzekin, hori bai. Bidai bat egiten degunean piraguismoak itsutzen gaitu beti, baina modu ezberdin batean. Ahalik eta toki gehien ezagutzen saiatzen gera, herrialde ezberdinak, bailara ezberdinak, erreka ezberdinak eta horietako tarte ezberdinak, ahalik eta gehien orduan eta ondoen.  Oraingo honetan, txapelketako tartean aritu ginen egunean lau ordutik gora eta kostaka joan ginen txapelketakoa ez zen tarte bat jaistera.

I returned from Austria almost two weeks ago. I know I didn’t do it as bad, but I’m disagreed with my runs. I’ll write about the result, not the race position, for me, they are different things. The reason to go racing was just to continue enjoying in my boat (the one I used in Sickline wasn’t mine actually). These goals brings me to stay more hours in the water, keeping the motivation and the ilussion high. So we arrived one week before the race to Oetz, and spend all the week with quite obsessive plan. Wake up, paddle, lunch, siesta (nap), paddle, dinner, sleep. We used to record all the runs to check the lines in the screen. All that with jokes, laughs and all this things that makes kayaking such a good sport. Usually the plan is not less obsessed, but different. We try to see new countries, different valleys, all kind of rivers and the different runs on it, the more the better.


Wellebrücke rapid.


Behin harreaino lehiatzera  junda, gauzak ahal bezain ondoen egiten ahalegindu ginen, eta horrek ingurua eta herria apenas bisitatzera eraman gintuen. Kontuan eduki behar da txapelketa hau munduko txapelketa ez-ofiziala dela (ezin da ofizialik egon modalitate hau kuadrikulatzen duen nazioarteko federaziorik ez baitago, zorionez). Hala ere lehiakide eta jarraitzaileen artean badago benetan munduko txapelketa delako sentipena, mundu guztiko espezialista onenak baitatoz. Aurten puntako piraguisten artetik bakarra falta zela zenbatu genuen , seguraski besteren bat ahaztuko genuen baina ezin dira hainbeste izan. Maila horretako lehiakideen artean nire izena ikustea izugarria zen eta hasierako helburua top48-an sartzea zen, handik aurrera ahal bezainbeste kanporaketa gainditzeko. Hor sartzeko 147 gizonen aurka lehiatu beharra zegoen. Sailkapen probako tartea 500m ingurukoa zen. Lehendabiziko 50m-ak gainditu ondoren, sinplea. Hasieran ordea, linea onak errepikatzea zaila zen ur laster bat zegoen, “Champions killer” izeneko hiruzpalau metroko ur jauzi batean bukatua, hor kale eginez gero segundu pare bat galdutzen ziren. Bi jaitsiera burutu behar genituen eta horien denborak gehituz, aurreko urteko podiumeko hiruak eta sailkapenetako 45 azkarrenak final laurdenetara igaroko ziren.

Once gone so far to compete, we tryed to do our best, so visits to the village and the sourroundings were almost nothing. Although is the non-oficial wolrd championship (can’t be an official one because there isn’t an international federation, hopefully) the feeling is that really is the world championship, because nearly all the top kayakers were in the game. With all these names my primary goal was to get in the top48, and complete good runs in the head to head. There were 147 men to make it more interesting. The qualifying course was like 500m long. After the first rapid and “Champions killer” drop the river transforms to a class II-III section, it was hard to be fast trough all the section, more because of the body than the lines. We have had to do two runs, the 45 fastest times were going to quartelfinals with previous years podium.


Race day.


Ostiralean ospatutako sailkapen probetan, aurreneko jaitsiera ez zen guztiz gaizki joan. Lehendabiziko ur lasterrean harri baten kontra joan banintzen ere, “Champions killer” denbora asko galdu gabe igaro nuen (entrenamenduetan trabatu egiten zitzaidan maiz),  eta beheko sekzioa bide onetik egin nuen. Dena den, enintzen txikituta iritsi, barruan gehiago nuela jabetu nintzen. Pixka bat kontserbakor jokatu nuelako sentipena nuen, DA-NA ematera atera gabe. 53º nindoan, espabilatu beharra zegoen. Bigarren jaitsieran askoz ere oldarkorrago atera nintzen, lehendabiziko 50m-ak ondo gaindituta, beheko zatian gehiago estutu nuen. Akats txiki batzuk egin banituen ere, banekien azkarragoa izan nintzela eta hortxe-hortxe nengoela. Azkenean, bi postugatik kanpoan geratu nintzen, emaitzak hemen. Pena handia eman zidan jarraitu ahal ezin izateak, baina asko gustatu zitzaidan nola txapelketa honetan lehiakideek ez dizuten ezer oparitzen. Lehendabiziko 45 horien artean sartzen denak guztiz merezita dauka, jeitsiera onak egiteagatik batetik, eta atzetik utzi dituen guztiak baina azkarragoa izateagatik (logikoa, bai), bestetik. Hobeto lehiatuz, izen handi askoren pare egon naitekeela ikusteko balio izan zidan esperientziak, horretarako gehiago entrenatzea eta irteeran ideia zuzenagoak edukitzea dago nire esku.

Fridays cuali’s first run wasn't a bad run. I kicked a rock in the first rapid, but I completed the “champions killer” and the low section with good lines. I didn't arrive super tired, that meant that I didn’t struggle enough. I made 53th. Hurry up! I knew I needed a better run, I did fast the tricky rapids, and on flat water I charged as hard as I could. I did few little mistakes but I knew the time was better. Finally, it wasn’t enought to make the top48 for just two positions, results here. It was a pitty, but I liked the level of the race. No one makes things easy, and all the racers in top48 deserve it. I think that if I compete harder, I can be betwen big names, so have to train and have beter mind on races.


Champions killer



Larunbatean argazki kamera utzi zidan Mikelek, bera 33º sailkatu zen bigarren jaitsieran aparteko denbora egin ostean. Egun honetan errekaren zati potenteago batean ospatuko zen txapelketa. Ikusleak erreka gainean dagoen bidean pilatzen dira estu-estu ikuskizunari so. Kamera eskuetan hartuta eta nire kanpotar itxurekin ez nuen arazo handirik izan segurtasun bizkartzainak prentsa gunera sartzen utz ziezadan, errekako harrietan bertan. Txapelketa guztia hortik ikustea eta parte hartzen zeuden lagunak hurbiletik animatzea ederra izan zen; baina are hobea izan zen haietariko bi finalera iritsi ziren modua.

Mikel lend me the camera on Saturday. He did 33th after a super good second run. That day the race will celebrate in a class IV-V section. People usually watch it from the small road above the river, but with the camera wasn’t hard to get into the press area, in the rocks of the river. It was nice to watch the race from there and to support the friends so close. But it was better the way that two of them maked the finals:




Duela urtebete izango da hirugarrenez sorbaldako ebakuntza burutu ziotela Mikeli. Garai hartan ez zuen batere garbi ikusten berriz ere piraguismoaz gozatzeko aukera izango zuen, baina kanpotik ikusten genuenak bagenekien gorputzak uzten bazion, berriz ere erreketan ikusiko genuela. Errekuperazio azkar horren isla izan da bi kanporaketetan egin dituen denbora onak, aurreko urteko hirugarren sailkatua eta guzti kanporatuz. Pena bat behin finalera iritsita bere maila ematerik lortu ez izatea. Sasoi betean dagoela ikusi zen eta dagoeneko Nepalen dago txoko berriak ezagutzen, bejondeikela!                
                
Bestalde, txapelketako jaun eta jabe, Gerd. Aurreko urtean azkarrena izan zen jaitsiera guztietan, finalean kale egin arte. Aurten ordea finalerako bidean denbora azkarrenak burutzeaz gain, finalean bizkorrean izatea lortu zuen. Espektakulu ederra eman zuena, besteak baino koxka bat gorago dago. Izugarria da ur gainean nola mugitzen den ikustea.


It’s been one year since Mikel had to operate his shoulder. Those days he hadn’t clear if he’ll be able to kayak again. After a long recovery time, he is back and the runs he did are the proof of that. It was a pitty that he couldn’t complete a good run in the final. Nevertheless, he is in again, now in Nepal searching new challenges.

The other is the fuckin’s boss of the race, Gerd. Last year he couldn’t do his best in the final, after winning all the rounds. This year he won all the rounds, and became the champion without any doubt. He is the next level of racing, is a pleasure to watch how he moves over the water.



               

Final laurdenetarako sailkatu ez arren, esperientzia polita izan zen. Gainera, larunbateko afarian Spade Kayaks markakoak ezagutzeko aukera izan nuen eta aurten euren materialarekin arituko naiz. Orain helburu berriak jartzea tokatzen da, eta horiek aurrera eramateko modua bilatzea. Mila esker txorakeri hauek egitera animatzen eta bultzatzen gaituzuen guztionez, ha ez zen berdina izango jendearekin konpartitu gabe, benetan. Hurren arte!


Although I couldn’t qualify for quarter finals, it’s been a good experience. The good thing was that I met Spade Kayak crew, and this year I’m going to paddle with their boat. Although is a big boat, it makes easy the moves for small people like me. The distibution of the bolume, and its curves makes it the sexiest kayak of the market. Now is time to set new goals, and search the way to make them. Thanks to all the people that push us doing these silly stuff, this would be different without you, really. See you in the river! 



domingo, 27 de septiembre de 2015

Iritsi gattuk! / We are here!

Azken aste mugituen ondoren lasaitzeko garaia etorri da. Ostiral gauean heldu ginen Oetzera (Austria) Mikel, Edu eta hirurak.  Hemen ospatuko da Adidas Sickline, muturreko kayakeko munduko txapelketa datorren ostiral eta larunbata bitartean. Ordura arte hemendik ibiliko gera gustukoen deguna egiten.


Txapelketa honetara etortzea duela hilabete pasatxo bururatu zitzaidanez ez da asti handirik egon behar bezela prestatzeko. Piraguan eroso sentitzera bideratu det batez ere, uretan ahalik eta denbora gehien igaroz, duela hilabete batzuetako sentsazioak berreskuratzeko.

After last restless weeks is time to slow down. Mikel, Edu and me arrived on Friday to Oetz. Adidas Sickline, extreme kayaking world championship, is going to celebrate here the following weekend. Until that date we’ll be here doing what we like most.

I decided one month ago to come here, so there hasn’t been enough time to prepare it properly. I just focused it in feeling comfortable in the boat, spending most of the time I could in the water. 


Donostin olatutan jolasten.
Playing with sea waves in San Sebastian


Horretarako, duela pare bat aste Alpeen mendebaldean egon nintzen Mikel eta Davidekin, Veneon errekan. Mikel abuztu erdian egon zen, ur pila eta 20km nabigagarritik gora zeudela kontatu zigun. Taldekako txapelketa baten aitzakia primerakoa izan zen bi bider pentsatu gabe abian jartzeko. Egia esan bi aldiz pentsatu genuen, baina bigarrenenerako bidean geunden...

-Aizu, eta erreka honek nolatan dauka hainbesteko ura?

-Glaziarretatik dator.

-Ze ona, orduan eguraldi onarekin urtuz joango da. Egun hauetan 20º inguru egingo ditu, iujuu!

-Uuuups, ba abuztu erdian 30º-tik gora egiten zitun.

-Kabendiez, gainera glaziarra urtuago egongo da…

-Bah! Seguru badagoela zerbait!

-Egongo ez da ba!

Zerbait bazegoen, baina espero baina askoz gutxiago. Aurreko bisitan baina metro erdi gutxiago edo, alde ederra. Hala ere, ez zen traba izan errekan momentu onak igarotzeko lagunekin.


Two weeks ago I’ve been in the west of Alps with David and Mikel, in the Veneon river. Mikel was there in mid August and told us that the water level was perfect and over 20km of navigable sections were waiting to us. A team race was the perfect reason to go here, so without thinking it twice we were in the road. Actually, we think it a second time but we were on the way already...

-Why has this river so much water?

-It comes from the glacier.

-Cool, so is melting with the good weather. These days will be around 20º, sweet!

-Uuuups, in mid august was over 30º.

-Shit, and the glacier will be more melted...

-Bah! There will be something!

-Yeah!

There was something, but hard less than expected, kind of half meter less than the previous visit. It wasn’t a trouble to spend good moments in the river.


Veneon // Photo : Mikel Sarasola


Veneon // Photo : Mikel Sarasola


Veneon // Photo : Mikel Sarasola




Aspalditik bidailagun dudan piragua ez zen hain gustura ibili harri artean eta pitzadura bi atera zitzaizkion kroskoan. Zorionez, txapelketa honetarako modelo berdina den bat utzi didate, bi kilo arinago gainera!

Handik bueltan astebetez egon naiz Donostin, etxeko jendearekin, gustora. Piraguan eroso sentitzeko (ia) egunero ibili naiz uretan, ur lasaietan, olatuetan jolasten eta errekan ahal denean.

Ta holaxe, baldintza onak ditugu txapelketa ondo prestatzeko eta oso gogotsu gaude. Egunero uretan ibiliko gabiltz, zirkuitua ahalik eta hobekien ezagutzeko, piraguan eroso sentitzeko eta jaitsiera bakoitza ondo egingo degulako segurtasuna edukitzeko asmoz. Momentuz jaitsieraz jaitsiera hobe sentitzen naiz pertsonalki, ikusiko da nola iristen geran ostiralera. Bitartean entrenatzen jarraitzea besterik ez dago. Izango dezute gure berri! 

My boat didn’t enjoy as much between the rocks and they appear two cracks on the bottom. Thanksfully they lend me the same boat for this race, and quite lighter!

Then I spent one week in San Sebastian, with all the people from here, taking it easy. I tried to paddle almost every day, flat water, sea waves and river when possible.

So here we are, with good conditions to prepare the race and very motivated. We are paddling every day to feel comfortable in the water, learn the good lines and get a solid navigation. I’m feeling better every run I do but there are still many things to improve, so will see how we arrive to Friday. 


Champions killer drop.

lunes, 7 de septiembre de 2015

Azken hilabeteetako historiyoak /// Stories of the last months

Piragua gainean ibiltzeak ematen didana kontatzeko asmoz sortu zen blog hau duela urte erdi. Horretarako, eta kirol honen hedapen geldiezinean nere aletxoa jartzeko, asko baita ematen didana. Espero baina bastante gutxiago idatzi det, ezer ere ez. Hilabete hauetan egin detena kotatzen saiatuko naiz laburki (hala ere, luzatu egingo naiz seguru asko).
Momentu honetan hilabete barru Oetz-en (Austria) ospatuko den Muturreko Kayakeko Munduko Txapelketarako prestatzen ari naiz. Baina joan gaitezen zazpi hilabete atzera.

First of all, I know that I make lots of gramatic and syntax errors, but don't know where. I hope all is understandable and you'll enjoy with the mistakes and stories.

I started this blog about half year ago to tell what kayaking gives to me, but I've been quite dissapeared, so I'll try to narrate shortly what I've been doing this months.
Right now I'm training for Adidas Sickline, the extreme kayaking world championship that will celebrate in early October in Oetz (Austria). But let's go seven months back.



Zelanda Berri-tik han bizitakoa asimilatu gabe iritsi nintzen. Egunero piraguan ibiltzea, toki eta jende berriak ezagutzea, nere burua hobe ezagutzea... izugarrizko bizipoz eztanda izan zen, enaiz gai hitzez azaltzeko, eta ez det uste inor denik. Egia handi bat ezagutu nuen, nere bizitzako ardatz piraguismoa izatea nahi detela, hortan nagoenean gainontzeko arazoak soluziona ditzaket, edo arazo ez direla ikusi.

When I arrived from New Zealand I couldn't assimilate all I lived there. The chance to kayak every day, meet amazing people, all the places I saw, know mislef better... it was a huge stoke bomb, I can't explain by words and I think anyone ccould. I learned a big true, that I want the kayak like my life's axis, because when I'm doing that I can solve my problems, or realize that really they are not. I arrived with the want to share what I lived and did a few interviews and I also made a conference.


ZB iritsi berri Aitor Elduayenekin irratian, eroso bere gidaritzapean.
In the Basque radio with the titan of micro, Aitor.

Sua bizirik mantentzeko modu bakarra piraguan ibiltzen jarraitzea zela jakinik hortan ibili nintzen ahal bezainbeste lehen bi hilabeteetan. Euri dezente bota zuenez lagunekin Leitzaranen gozatzeko aukera izan genuen. Portugalera ere joan nintzen Eric frantziarrarekin, ahal bezainbeste erreka jaisteko asmoz (bai, asmoz, bidai katastrofiko baten ondoren Leonetik etxera gruak ekarri gintuen uretan batere ibili gabe).

I knew that the way to keep the fire burning was to continue kayaking as much as possible. It rained something so I could share good moments with friends in Leizaran, a local class IV+ river. I also tried to do a Galizia/Portugal trip with french Eric, yes tried. Finally we came back on a crane, without paddling any river and without the damaged van...


"Espainia profundako" errepideren batean, furgoneta aberiatuarekin
Somewhere in Spain, with the damaged van

Inguruotan erreka falta dagoenez dezente bidaiatu beharra dago, piraguan maila egoki batera ailegatu eta mantentzeko. Horrek denbora eta dirua eskatzen dute. Lehenengoa baneukan hasiera batean, bigarrenaz arrastorik ere ez. Bilatutako lanak eta ikasketek ez zidaten piraguari nahi bezainbeste denbora dedikatzen uzten baina hori ez zen arazoa, uretan nengoenean buru horretara ez edukitzea baizik. Piraguan behar beste ez ibiltzeak, hilabete batzuk lehenago hartutako maila behin ere gaindituko edo berreskuratuko ez nuelako ustea eman zidan, eta etorkizuneko proiekturik ez eukitzean ez nion zentzurik topatzen entrenatzeari. Maiatzean pirinioetan ospatzen diren bi txapelketa garrantzitsuenetan egon nintzen, Brousset (Frantzia) eta Ara (Hueska) erreketan. Uretan eroso ez sentitzeagatik halako etsipen sentsazio bat ematen zidan parte hartzeak, buruak ez zidalako dena ematen uzten. Zortzigarren gelditu nintzen bi probetan, baina nere maila ematetik oso hurrun egoteak izugarrizko zapore garratza utzi zidan.

In the sourroundings of San Sebastian there is a lack of whitewater rivers so is essential to travel if you want to achieve a good kayaking level. That means time and money. I had the first one in the beginning, but no any of the second. The work and studies didn't gave me time to kayak as much as I wanted, but that wasn't the problem. I felt that I'll never recover the level of months before, and I couldn't gave all I had when kayaking, because of a pussy mind. May was the time of pyrenees extreme kayak races, one in Brousset (France) and the other one in Ara (Spain). It was quite discouraging to go racing with that poor mentality. Finally I did 8th in both races but with the bitter feeling that I was far from my level.


Ara errekako ur laster dibertagarrienetako bat.
Fun rapid in Ara river.

PBR race.

Apiriletik Uztaila arte ahal bezainbeste joan nintzen pirinio aldera, ateratzen zen edozein plani esaten nion baitz eta erreka berri batzuk ezagutzeko aukera ere izan nuen, haietako hoberena Heas-ko arrolla. Lana ere atera zitzaidan, UR Nomade-rekin Ara errekan. Abentura kirolei lotuta lan egiten duen enpresa da, errekan eta mendian jarduera ezberdinez gain, kayak kurtsoak eta espedizoak ere antolatzen ditu, Nepal, Marruekos, Alpeak eta beste hainbat tokitan. Uztaileko azken astean bi astez Alpeetara joateko enbitea bota zidaten, erreketan kayak gida bezela aritzeko bi astez, dudarik gabe baietz esan nuen. Errekan bost egunetik gora egotea behar detela ikusi nuen, asteburu pasa joatea ederki dago, baina igandean ondo sentitzen hasterako buelta egin behar da, gehiago ibiltzeko izugarrizko gogoekin. Horren denbora luzez erreketara itzultzeak berriz ere piztu zidan piraguismoko arra. Ideia eztandagatik gauetan ezin lo egitea, egunez ahal bezainbeste piraguan ibiltzea... You're in again. Astebetez luzatu nuen egonaldia Dora Baltea erreka ondoan, Totem Adventureseko lagunekin, giro ona eta egunero errekan, zer gehiago eska daiteke? Bidaia gehiago luzatzea bazegoen ere madrilen bizi den bikote piraguista bat topatu nuen eta haiekin itzuli nintzen Donostira, milesker.

From May to July I went as much as possible to the pyrenees, and had the chance to knew new rivers, the best of them a gorge called Heas. I also started working with UR Nomade in Ara river, a company that is dedicated to adventure activities. I went with them to Alps in July, working as kayak guide for two weeks. I realized that I needed to stay paddling more than five days, paddling on weekends is good but when you start feeling good on sunday is time to return. So the chance to paddle every day lighted my fire again, you're in again! I spent one more week in Dora Baltea river, with Totem Adventures guys, good atmosphere and every day in the river, what else could I ask for? Although it was possible to continue the trip I returned with a couple of kayaker that lives in Madrid, thanks!

Dora Baltea


Spade piragua probatzen, modelo interesgarria.
Trying the brand new Spade, such a good boat.




Ideia zaparrada horiek jaso ondoren indarberritua itzuli nintzen etxera. Behar nuena egun batzuez buruan piragusmoa besterik ez eukitzea zen. Egoera sinple horrek piraguismoaz gozatzeko pizturik mantenduko nauten proiektu edo helburuak jarri behar ditudala erakutsi dit. Hoiek betetzea aitzaki hutsa dira bidean topatzen den guztiari gogobetez aurre egiteko eta benetako helburura, lagunekin uretan gozatzea, konturatu gabe iristarazten nau.

I came back full of energy and new ideas. I just needed to have only kayaking in my mind for few days. Those simple times taugh me that I have to seat kayaking goals. Meeting the objectives is just an excuse to face all I find in the way with a positive attitude, and the real goal, enjoying in the water with friends, ir reached unintentionally.


Mont Blanc, Dora Baltea zaintzen. Halako tokian pakea ez aurkitzeko modun.
Mont Blanc looking after the river.

Honela, Urriak 1etik 3ra ospatuko den ur bizietako munduko txapelketa da oraingo erronka nagusia. Pena ematen dit ZB-tik ekarritako mailari jarraipen hobea eman niezaiokela baitakit, baina berriz ere eroso sentitzen ari naiz uretan, arazo guztiak ur ertzean utziz. Abuztu erdian iritsi nintzen, ordutik ia egunero nabil entrenatzen Austriako zitara ahalik eta hoberen iristeko. Itsasoan, olatuekin jolasten batzuetan eta gorputza indartzen besteetan.
UR Nomadek antolatzen duen kayak campean egon naiz, errekan esperientzia gutxi edo bat ere ez duen jendeari irakasten. Oso esker oneko lana da, jendea gogo handiz dator, informazio eta sentsazio truke handia dago errekan eta oso azkar hobetzen dute. Itsasoan ibiltzeaz gain slalomean saioak egiten saiatzen naiz, baina inguruok ur bizietan entrenatzeko eskaintzen dituzten aukerak mugatuak dira. Horregatik gaur Veneon errekara noa lagun talde batekin, zazpi egunez errekan gora eta behera ibiltzea eta txapelketa bat dagoelako aitzakiarekin.
Handik bueltan kayakeko kurtso bat eman, errekako segurtasuneko bat jaso eta ondo bidean 24an abiatuko gera Oetzera.

So the next goal is to go to Adidas Sickline and do good laps. I'm sorry not to have given better continuity to the level I reached in NZ, but I'm feeling good again in the water, that's the more important. Since I came back on mid August I'm training almost every day, playing with sea waves and doing some slalom. Here is not possible to paddle in more than class II, today I'm going with some friends to Veneon for seven days. They told me is a good river and there is also a race.
When returning from there I've got some courses and will be in the way to Oetz on 24.


Murillo de Gállego.

Ba hoixe, bota ditut bota beharreko (ia) guztiak eta milesker honea beraino iristeagatik!

That's (almost) all, thanks for reading!

martes, 31 de marzo de 2015

Entrevista en Radio Euskadi

Hace unos días aparecí en el programa de Roge Blasco "Levando anclas". Guiado de él me sentí muy cómodo y recordamos varios momentos de mi viaje por Nueva Zelanda. Éste es el resultado (minuto 59).

En su blog escribió un texto sobre lo hablado, me gustó mucho.


miércoles, 4 de marzo de 2015

Ongietorri/Bienvenid@/Welcome

Piraguan ibiltzen hasi nintzenetik bizipen mordoxka bat pilatu ditut. Zelanda Berriko egonaldian zehar, bidaiaren nondik norakoak bideo batzuen bidez azaldu nituen. Badirudi batzuk gustuko dutela errekaz erreka ibiltzeak ekartzen dizkigun istorioak. Gaurtik aurrera piraguan ibiltzeak ematen dizkidan esperientzi/anekdota/txorakeriak, interesgarrien kontsideratzen ditudanak (eta aldiberean kontatzeko modukoak direnak) kontatuko ditut hemen, interesa duenarekin elkarbanatzeko.
Euskaraz eta beste hizkuntza batean idatziko ditut sarrerak. Espero gustukoa izatea!

Desde que di mis primeras paladas he acumulado un puñado de vivencias. Durante la estancia en Nueva Zelanda fui contando parte del viaje con unos vídeos. Parece a algunos les gusta todo lo que nos aporta la búsqueda de ríos. A partir de hoy contaré las experiencias/anécdotas/chorradas que considere más interesantes (y que a su vez sean como para contar) que me trae el andar en piragua, para compartirlo con el que tenga interés.
Escribiré en Euskera, mi idioma materna, y en otro idioma, probablemente inglés, para llegar a más gente. Si alguien no domina estas lenguas se lo puedo contar en un bar birra en mano, y si hay muchos se organiza una alubiada y listo. ¡Espero que os guste!

Since I've started paddling I have accumulated some different experiences. During my trip in New Zealand I shared some moments through little videos. From today I will tell the experiences/anecdots/foolishness that the kayaking gave me in this trip. The ones I consider most interesting ( I'll save the most hardcores stories) to share with the people who wants to know about me.
I'll write in Basque, my mother language, and in another language, probably english. Hope you like it!